جور روزگار

ز جور روزگار من در جفایم

به جعل و فقر من هم آشنایم

زبس از معرفت بیگانه هستم

گدابودم همین حالا گدایم

زپستی و بلندی شکوه دارم

روا داشته چنین مولا برایم

به دیر غربت اش هم پیر گشتم

به درد و رنجها  یک بی دوایم

از این پس پیرو خوبان گردم

دل ام را بهر ایشان میگشایم

ز شعر و شاعری من قصه گویم

غزل های دل ام را می سرایم

به بحر عاشقان دامن کنم تر

اساس زندگی مانم به جایم

نعیم اساس مارچ 2005 پاریس