اين مُلك و اين ديار

اين مُلك و اين ديار

اين مُلك و اين ديار، كی دیده است بهار
افــســـرده گشته است، از دســت روزگار

آواره در بــه در، هـم دخـتــر و پـسـر
از هـر چـه بـی‌خـبـر، در دامـن ديـگـر

از صبح تا ناهار، بی صبر و بیقرار
در انـتـظـار کار، چشمان اشکبار

قلب جریحه دار، گشته‌است تار و مار 
ايـن نـسـل نو همه، کرد از وطن فرار

قصر سپید دار، با ریش و دستار
تاراج کرده اند، ثروت به خروار

لونگی و شلوار، هم رنگ نسوار
قدرت درانحصار، هم پول در اختیار

باهم فتاده اند، دزدان همقطار
دالر شـــود بـکـار، دارنـد صد هزار

هم خـائـن و غـدار، هستند نـابـكـار
پـیـمـان بـسـتـه انـد، با دشـمـن مکار

چـنـد فـاسـد و جبار، با قتـل و انتحار
کـردنـد بی وطـن، صـد هم‌وطن فرار

یک مشت بی وقار، وحشی وخونخوار
کرده اند سنگسار ،زنهای بیشمار

باشی هوشیار «اساس»، باوقار 
در خدمت بشر، باعزم و افتخار
نعیم اساس، ۲۰ آگست ۲۰۱۶، پاریس